| نقش امور تربیتی درایجاد و تقویت تعامل خانواده و مدرسه در جهت کاهش آسیب های اجتماعی |
| کد مقاله : 1176-NCEEA4 |
| نویسندگان |
|
فاتح ناصری1، جبار زاهدی *2 1آموزش و پرورش 2اداره کل آموزش و پرورش استان کردستان |
| چکیده مقاله |
| با توجه به اینکه آسیبهای اجتماعی نظیر اعتیاد، انزوای اجتماعی و خشونت همچنان چالشی جدی در مدارس هستند، این مقاله با هدف تبیین نقش محوری امور تربیتی و خانواده در پیشگیری و کاهش این آسیبها تدوین شده است. هدف، ارائه یک استراتژی جامع برای ایجاد یک مزوسیستم (پیوند محیطی) قوی و مؤثر میان مدرسه و خانه جهت تضمین تربیت تمامساحتی دانشآموزان است. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل کیفی و بررسی پیشینههای نظری (مانند نظریه برانفنبرنر و مدلهای مشارکت اپستاین و سواپ) و پژوهشهای مرتبط داخلی، به بررسی موانع موجود و عوامل محافظتکننده (تابآوری، فرزندپروری مقتدرانه) در فرآیند کاهش آسیبها پرداخته است. یافته های این مقاله نشان می دهد امور تربیتی، نقش متخصص و سازماندهنده را با تمرکز بر آموزش مهارتهای زندگی (مانند مدیریت خشم و حل مسئله) ایفا میکند و خانواده نیز با اتخاذ سبک فرزندپروری مقتدرانه نقش بال نظارتی را بر عهده دارد. با این حال، چالشهای جدی چون عدم همسویی پیامهای تربیتی، فقدان مدلهای اجرایی ساختارمند (مانند عدم استفاده از شش نوع مشارکت اپستاین)، و کمبود زمان تخصصی مربیان (بر اساس پژوهش فرهادی) برای آموزش مستمر خانوادهها، مانع از ایجاد نظام مراقبت یکپارچه میشوند. این موانع، اثربخشی برنامههای پیشگیرانه را بهشدت کاهش میدهند.در نتیجه غلبه بر این چالشهای ساختاری و اجرایی و بهکارگیری مدلهای مشارکتی جهت تضمین همسویی (Consistency) در انتقال ارزشها، حیاتیترین راهبرد برای ایجاد نسلی با سرمایه روانشناختی بالا و تابآوری مؤثر در برابر آسیبهای اجتماعی محسوب میشود. |
| کلیدواژه ها |
| امورتربیتی، آسیبهای اجتماعی، خانواده، مدرسه، مهارتهای زندگی. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
