| بازخوانی گلستان سعدی در پرتو نظریههای نوین یادگیری و تربیت سازندهگرایانه |
| کد مقاله : 1378-NCEEA4 |
| نویسندگان |
|
فاطمه ممیزی1، فاطمه دوستی *2، فاطمه بخشنده3 1عضو هیئت علمی 2ندارند 3ندارد |
| چکیده مقاله |
| چکیده گلستان سعدی از برجستهترین متون ادبی و تربیتی زبان فارسی است که در قالب حکایات اخلاقی، اجتماعی و انسانی، آموزههایی بنیادین در باب تربیت، یادگیری و رشد شخصیت ارائه میدهد. بازخوانی این اثر از منظر نظریههای نوین یادگیری، بهویژه سازندهگرایی، میتواند در تبیین پیوند میان ادبیات کلاسیک و تعلیموتربیت معاصر مؤثر باشد. هدف پژوهش حاضر، تحلیل آموزههای تربیتی گلستان سعدی بر اساس مؤلفههای نظریۀ سازندهگرایی با تأکید بر دیدگاههای ویگوتسکی و برونر است. پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر روش تحلیل محتوای هدفمند انجام شد. جامعه پژوهش، کلیۀ حکایات و گفتارهای تربیتی گلستان سعدی بود که از میان آنها، نمونهای هدفمند شامل ۲۸۹ حکایت بر اساس معیارهای پنجگانۀ سازندهگرایی (یادگیرنده، دانش، یاددهنده، یادگیری و محیط اجتماعی) انتخاب و تحلیل گردید. یافتهها نشان داد که سعدی در بخش عمدهای از حکایات خود، به مؤلفههایی چون نقش فعال یادگیرنده در فرایند یادگیری، اهمیت تجربه و تعامل اجتماعی، تأثیر زبان و بستر فرهنگی در رشد شناختی، و نقش هدایتگر معلم بهجای انتقال مستقیم دانش تأکید دارد. این نتایج، بیانگر همپوشانی اندیشههای تربیتی سعدی با مبانی نظری سازندهگرایی و رویکرد یادگیری مشارکتی و اکتشافی است. بر این اساس، میتوان گلستان را بهعنوان متنی بومی و الهامبخش برای طراحی برنامههای درسی، تربیتی و آموزشی با رویکرد ی ادگیری فعال، تعاملی و فرهنگی مورد استفاده قرار داد. |
| کلیدواژه ها |
| کلیدواژه: گلستان سعدی، سازندهگرایی، ویگوتسکی، یادگیری اجتماعی، امور تربیتی |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
